continued from the day(s :p) before...

มาลองมองในอีกมุมนึงกันบ้าง

คนที่เขาเป็นแบบนั้น
เขาอาจมีความจริงบางอย่างที่เขาเชื่อมากกว่าสิ่งอื่นใดก็ได้

ความจริงที่ เขาสามารถเชื่อในตัวมันได้มากกว่า
คำพูดดูถูกของคนอื่น

ความจริงที่ เขารู้ว่ามันจะอยู่ข้างๆ เขาตลอด

ความจริงนั้น คือ ตัวเขาเอง

ถึงจะมีคนอื่นมาดูถูกจนรู้สึกแย่กับตัวเอง
ถึงมันจะล้มลุกคลุกคลานแค่ไหน
แต่ถ้า เขาเชื่อในตัวเอง ก็คงไม่มีอะไรมาทำอะไรเขาได้

ทุกสิ่งที่ผ่านมาในชีวิตที่เลวร้าย
มันก็คงเป็นประสบการณ์ และบทเรียน
มากกว่าแค่ ความทรงจำ

"Know in ur heart that v r free. Free to believe whatever v feel, so feel somthing real."

PS. Thx 4 such kind comments 4 last phase.

เคยคิดแบบนี้ไหม ?
ว่า ความพยายามในการพัฒนาตัวเอง
ในความคิดของเรา มันจำเป็นจะต้องอาศัย
ความคิด ที่ว่าตัวเรายังดีไม่พอ ยังหยุดไม่ได้
หรือก็คือ ความไม่พอ...

แต่ ถ้ามันเป็นไปได้
คงอยากให้ การพัฒนาตัวเอง
มันเกิดขึ้นเอง
อย่างที่ไม่ต้องไปปลุกให้มันตื่น
แบบที่เราสบายใจ
ที่จะกระทำทุกอย่างให้เราเก่งขึ้น ดีขึ้น

รึเรารุ้สึกด้วยตัวเอง
ว่ามันถึงเวลาแล้วนะ
ที่เราจะลุกขึ้นมา แล้วก้าวเดินต่อไป

ไม่ใช่ให้มันเกิดขึ้นจากผู้อื่น
ไม่ว่าจะมาเตือน รึดูถูกก็ตาม...

แต่ได้การที่จะรอให้ตัวเองคิดเอง
สำหรับคนอื่นเป็นไงก็ไม่รู้นะ
แต่สำหรับเรา
มันคงจะช้าไป
ที่จะรอให้ตัวเองรุ้สึกอะไรด้วยตัวเอง
ถึงพยายามที่จะก่อกำเนิดสิ่งใด
มันก็ดูจะสายไปทุกที
แล้วตกลงนี่เราเป็นคนใช้ไม่ได้รึเปล่านะ
ที่ยอมให้คนอื่นมาดูถูกเรา
ว่างานเรา ก็งั้นๆ แหละ ไมได้ special อะไร
...
..
.

(to b continued with the rest ofde chapter nself introduction ja...=D)